فقر

امین باباسالاری

قصه ای از قدیما هست که میگه

یکی بود یکی نبود

زیر گنبد کبود

دختری از غم نون

روزا کبریت می فروخت

اما ، حالا زندگی به ما میگه

یکی بود یکی نبود

نه

همه هستن اما

دختری از غم نون

آرزوهای قشنگ کودکیش رو

میفروشه

به تاوان نمو ریشه هایش   

درخت بید باغی را بریدند

عجب آنکه از آنانی تبر خورد

که زیر سایه اش می آرمیدند

در زندگی

نه هدفی دارم ،

 نه مسیری ،

نه منظوری دارم و نه حتی معنایی.

اما شادم و این نشان می دهد که یک جای کار ایراد دارد.!!!

بچه ها دلم بدجور گرفته ، میخوام بازم از یه وصله ی ناجور دیگه براتون بگم

یه حس غریبه ، نه از اون حسهایی که مرغای مهاجر دارن ، نه از اون حسهایی که باعث بشه واسه معشوقه کوه کند، نه ، نه ... اصلا بی خیال.

دیروز داشتم دنبال یه آدرس میگشتم ، تقریبا اسم ۹۰٪ کوچه ها اسم شهید بود .کاملا گیج و بی حوصله بودم. یه لحظه با خودم فکر کردم و گفتم : شیرین ، اینا کین ؟ اینا کین که تو هر کوچه ای اسم یکیشون هست. اومدم خونه ، به مامانم گفتم : مامان تو شهیدا رو میشناسی ؟

 مامانم یه لحظه جا خورد !!! تا حالا چنین کلمه ای رو از دهن من نشنیده بود .

با تعجب گفت : هیچکس شهیدا رو نمیشناسه !!!.

گفتم مامان تو رو خدا بام حرف بزن . من می خوام بدونم اصلا اونا واقعیت دارن ؟!! یا مثل بقیه افسانه هامون یه افسانه ان ؟!!! باور نمیکنید من برا اولین بار اشک مادرم رو دیدم  ، یه لحظه ترسیدم ، من تو دنیا از ۲ تا چیز بیشتر نمیترسم که یکیشون اشک مادره . بش گفتم : مامان غلط کردم ، منو ببخش ، نمیدونستم که ناراحت میشی ، حرف بدی زدم ؟

مامانم گفت :نه حرف بدی نزدی ، آره منم اونا رو دیدم . نه ،  اونا افسانه نبودن ، راستکیه راستکی بودن ، جوونای همین سرزمین بودن ، عاشق بودن ، عاشقه عاشق . منم اونا رو دیدم ، اما شیرین ، تو از اشک من میترسی و من از اشک مادرای اون جوونا !!!

 شیرین ، دختر خوب و شیطونم . اونا هیچ انتظاری از ما نداشتن  اونا  قصه ی تکرار و عادت و فراموشی رو خوب میدونستن .!!!

 اونا میدونستن که سهمشون از این مملکت فقط اسم یه کوچه اس !!!

اونا عاشق بودن. اونا مرد بودن.

نه ، شاید اونا یه وصله ی ناجور بودن

درخت پیر تن من

دوباره سبز می شود

هرچه تبر زدی مرا

زخم نشد جوانه شد !!!

اینجا ایران است ، مطالب و عکسهای ما را از ایران میبینید و میشنوید.

با سلام خدمت شما دوستان . از اینکه وبلاگ من رو برای بازدید انتخاب کردین تشکر میکنم. اما به خاطراینکه شما حق انتخاب دارین ، قبل از اینکه هر گونه اقدامی بکنین ، باید به چند نکته ی خیلی مهم اشاره کنم :

۱. نویسنده ی این وبلاگ یه دختر دروغگو و شیطون و بی تربیته .

۲. این یه وبلاگ عاشقونه (با عکسها و شعرای خشکل) ،

 سکسی ( با عکس و فیلــمهای زبونم لال ۱۸+) ،

 موزیک (با آهنگها و کلیپهای توپ و باباکرمی) و ... نیست ،

 این وبلاگ درد و دل یه دختره که هم خودش و هم نویسنده ها و شاعرای مورد علاقه اش از وصله های ناجور اجتماع به حساب میان.

۳. عکسهای استفاده شده در این وبلاگ همگی ساختگی هستن و توسط دوست عزیزم خانوم  "خ خا خو" از کره ی مریخ برامون فرستاده میشن.

۴. شعرایی که تو این وبلاگ قرار دارن همگی توسط شاعرایی سروده شدن که از درد بیکاری شاعر شده بودن ، شاعرای بد و سابقه داری که چندین بار به زندون رفتن و زندگیشونو اونجا گذروندن !!!  و اصلانمیدونن کوچه پس کوچه و فقر چیه !!!

۵. مطالب و متن های این وبلاگ هم توسط نویسندگان سرزمین "از ما بهترون ها" نوشته میشن.

۶. بنا به دستور پادشاه شهر کوتوله ها ،  هر گونه برداشت از مطالب این وبلاگ به هر شکل ، آزاد میباشد. 

حالا با خوندن این مطالب دو راه بیشتر ندارین :

۱. از همین راهی که اومدین بر گردین و اثر انگشتاتونو از روی کیبرد و موس کامپیوترتون پاک کنید

۲. به خوندن مطالب این وبلاگ ادامه بدین و شما هم یه وصله ی ناجور بشین.

حالا دیگه خود دانین ، از ما گفتن بود .

گر هم چو من افتاده ی این دام شوی                  ای بس که خراب باده و جام شوی

ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم                 با ما منشین اگرنه بدنام شوی

 با ما منشین اگرنه بدنام شوی !!!

ظهر تابستان بود

کودکی بر چهار چوب درب می کوبید

رنگ او بیرنگ

جسم او رنجور

دویدم تا برایش آب و نان از خانه بردارم

اشک من جاری

دست من لرزان

که ناگه ظرف آب از دست من افتاد

غرغر ارباب من تا آسمانها رفت

به او گفتم :

جسارت کردم ای ارباب

که خواب ظهر تابستانی ات را

اینچنین آشفته کردم من

به سوی در دویدم

کودکی آنجا ندیدم !

بوی فقر از کوچه می آمد.

                                                         امین باباسالاری 

"به چه می خندی تو ؟!"

امین باباسالاری

چند روزی است که من

نه زمینی دارم

نه هوایی

نه به دنیا جایی

شادی ام گمشده است

در درون نفس زخمی بی رحم زمان

من جوانم اما

روح من مرده ز پیری و کهولت

 ای داد

من سرا پا سخنم

و تمامی وجودم عطش درد و دل است

سنگ میخواهم

یک سنگ صبور

که نگوید به کسی حرف مرا

که نسازد ز سخن های دلم قصه ی نو

که سخنهای مرا جمله فقط گوش کند

آی ، به چه می خندی تو ؟

این درد و دل است

هر چه گفتم همه از روی صداقت گفتم

وای بر این دل من ، محرم اسرارش بین 

گریه و درد دلم 

خنده و شادی اوست !!!

به چه میخندی تو ؟

تو چه میدانی من

دلواپس و بیتاب چه ام !!!

تو چه میدانی 

از چه میگریم من

از چه مینالد دل

آیا سیلی از دست خزان خورده دلت؟ 

تو چه دانی ز هم آغوشی انسان با غم ؟

به چه میخندی تو ؟

تقصیر تو نیست

قصه ی ما و شما

قصه ی شادی و غم

قصه ی ظلمت و نور

قصه ی روز و شب است

تا ابد ما و شما

با هم اما دوریم 

به چه می خندی تو ؟

<<: محمود درویش :>>

می‌خواستند مرا مرده ببینند، پس گفتند او مال ماست، از ماست.

بیست سال صدای قدم‌هاشان را بر دیوارهای شب می‌شنیدم.

دری را نمی‌گشودند، هنوز هم این‌جا هستند. از آن‌ها، سه تن را می‌بینم:

یک شاعر، یک قاتل و یک کتاب‌خوان.

شراب می‌نوشید؟ من پرسیدم.

آری، آن‌ها چنین گفتند.

کی می‌خواهید به من شلیک کنید؟ پرسش از من بود.

سخت نگیر، پاسخ از آن‌ها.

جام‌هاشان را به خط کردند و برای مردم آواز سر دادند.

پرسیدم: مرا کی به قتل خواهید آورد؟

چنین شده‌است، آن‌ها گفتند... چرا پیشاپیش روی به جانت آوردی؟

تا بتواند دور چهره‌ی خاك بگردد، من گفتم.

زمین شرورانه تاریک است، پس چرا شعرهای تو روشن است؟

چراكه دلم از سی دریا بارور است، من گفتم.

پرسیدند: شراب فرانسوی را برای چه دوست داری؟

چون باید زیباترین زنان را دوست بدارم، پاسخ من چنین بود.

مرگت را چگونه می‌خواستی؟ آن‌ها پرسیدند.

آبی، مثل ستاره‌هایی که بر پنجره‌ای می‌بارند، باز هم شراب می‌نوشید؟

آری، می‌نوشیم. آن‌ها گفتند.

حواستان به وقتتان باشد. از شما می‌خواهم مرا آهسته آهسته بکشید

تا بتوانم آخرین شعرم را برای یارم بنویسم.

خندیدند،

و از من تنها کلماتی را بردند که به یارم تقدیم شده بود.

گلایه

امین باباسالاری

........................................

اولین نیست

آخرینه

حرف بیداد رو زمینه

حرف صدتا نقطه چینه

حرف قصه ی بشر تا نفسای آخرینه

وقتی که گرسنه می شم

وقتی اشکی رو می بینم

وقتی شرم یه پدر رو

پیش بچه هاش می بینم

از همه فراری می شم

گوشه ی دنجی می شینم

توی تنهایی

تو دنیام

می سازم با غم و دردم

توی افسانه و قصه

پی شبگردی می گردم !!!

روم به دیوار

با شما نبودم آقا

نادونم ، بچه گی کردم

تو دلم بود

عقده بود

کنایه نه

درد و دلم بود

بخشش از بزرگتراس

شما ایندفعه

بزرگی بکنید من رو ببخشید !!!

مادرم قول داده

باز هم

واسه من کفش بخره

دروغ نمیگم به خدا !!!

گفته امسال رو فقط سر بکنم با کفشام

آخه امسال نوبت داداشمه

مادرم گفته که قول بده پاهات زخمی نشه !!!

مادرم گفته بساز با داشته هات

تا سال بعد

نوبتت که شد 

باشه ، روی چشام

غصه نخور

خدا بزرگه پسرم

                                                    امین باباسالاری

نغمه ی روسپی

(سیمین بهبهانی)

بده آن قوطی سرخاب مرا                                             تا زنم رنگ به بی رنگی  خویش

بده آن روغن ، تا تازه کنم                                              چهر پژمرده ز دلتنگی خویش

بده آن عطر که میشکین سازم                                       گیسوان را و بریزم بر دوش

 
بده آن جامه ی تنگم که کسان                                       تنگ گیرند مرا در آغوش

بده آن تور که عریانی را                                                 در خمش جلوه دو چندان بخشم

هوس انگیزی و آشوبگری                                              به سر و سینه و پستان بخشم

 
بده آن جام که سرمست شوم                                       به سیه بختی خود خنده زنم

 روی این چهره ی ناشاد غمین                                       چهره یی شاد و فریبنده زنم

وای از آن همنفسی دیشب من                                     چه روانکاه و توانفرسا بود

لیک پرسید چو از من ،‌ گفتم                                         کس ندیدم که چنین زیبا بود

 
وان دگر همسر چندین شب پیش                                   او همان بود که بیمارم کرد

آنچه پرداخت ، اگر صد می شد                                      درد ، زان بیشتر آزارم کرد

 
پر کس بی کسم و زین یاران                                         غمگساری و هواخواهی نیست

لاف دلجویی بسیار زنند                                               لیک جز لحظه ی کوتاهی نیست

 
نه مرا همسر و هم بالینی                                           که کشد دست وفا بر سر من

نه مرا کودکی و دلبندی                                                که برد زنگ غم از خاطر من

آه ، این کیست که در می کوبد ؟                                   همسر امشب من می آید

وای ای غم ز دلم دست بکش                                       کاین زمان شادی او می باید

لب من ای لب نیرنگ فروش                                         بر غمم پرده یی از راز بکش

تا مرا چند درم بیش دهند                                           خنده کن ، بوسه بزن ، ناز بکش

طعنه

امین باباسالاری

مردمان میگویند

که جنون در سر من می رقصد

که من عاشق شده ام

مردمان می خندند

به دل ساده ی من

به دل غمزده ی عاشق من

کاش بودی و مرا

به سفر در دل چشمان خودت می خواندی

مردمان طعنه زنان بر دل من می خندند

کاش بودی

ای کاش ...

یک دیوانه حاضر نیست از کاری که به او لذت می بخشد دست بکشد تا فقط به یک بیگانه کمک کند.

اگر با تو بد برخورد کند ، دیگر هرگز فرصتی برای نزدیک شدن به او نخواهی یافت.

دیوانه ها همیشه به برخورد اول اعتقاد دارند.

ناجی

امین باباسالاری

دل من

ای دل خاموش

تا به کی گوشه نشینی

تا به کی داغ ببینی

دست یاری کسی نیست

پیله ات را بگشا خود

هیچ فریادرسی نیست

دل من

 ای دل خاموش

هیچ فریادرسی نیست.

و زمانی شده است

که به غیر از انسان

هیچ چیز

ارزان نیست . !!!

در نهایت ،

دیوانه ترین افراد کسانی هستند ،

که نمی دانند دیوانه اند

اما مدام چیزی را که دیگران به آنها میگویند را ،

تکرار می کنند.

زنده یاد نعمت ا... مداح

.............................

گلهای کاغذی

خزان را نمی شناسند

و پرندگان فلزی ، بهاران را

و آنانکه بر گلیم درد نخفته اند

بیگانه اند با ما

اگر چه همخانه

تساوی

خسرو گلسرخی

معلم پای تخته داد می زد
 صورتش از خشم گلگون بود
 و دستانش به زیر پوششی از گردپنهان بود
ولی ‌آخر کلاسی ها
لواشک بین خود تقسیم می کردند
وان یکی در گوشه ای دیگر جوانان را ورق می زد
برای آنکه بی خود ، های و هو می کرد و

با آن شور بی پایان
تساوی های جبری رانشان می داد
خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک
غمگین بود
تساوی را چنین بنوشت
یک با یک برابر هست
از میان جمع شاگردان یکی برخاست
همیشه یک نفر باید به پا خیزد
به آرامی سخن سر داد
تساوی اشتباهی فاحش و محض است
معلم
مات بر جا ماند
و او پرسید
گر یک فرد انسان واحد یک بود آیا باز
یک با یک برابر بود
سکوت مدهوشی بود و سئوالی سخت
معلم خشمگین فریاد زد
آری برابر بود
و او با پوزخندی گفت
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که زور و زر به دامن داشت بالا بود
وانکه قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت
پایین بود
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که صورت نقره گون
چون قرص مه می داشت
بالا بود
وان سیه چرده که می نالید
پایین بود
اگریک فرد انسان واحد یک بود
این تساوی زیر و رو می شد
حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود
نان و مال مفت خواران
از کجا آماده می گردید
یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد ؟
یک اگر با یک برابر بود
پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد ؟
یا که زیر ضربت شلاق له می گشت ؟
یک اگر با یک برابر بود
پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد ؟
معلم ناله آسا گفت
بچه ها در جزوه های خویش بنویسید
 یک با یک برابر نیست .!!!

........................................................................................................

قفس فروش رها

درد من حماقت توست

تو صد هزار قفس بساز و

پرنده کن در بند

بسوز بال و پر مرغک اسیر نجیب

و قفل بر در پرواز این پرنده ها بگذار

پرنده کن به قفس

عقده ها بکن آزاد

تو ای قفس فروش رها

به فکر چاره برای دل اسیرت باش

بدان که آسمان آبی این شهر پابرجاست

و تا در آسمان ما باز است

پرنده در دل آن ، به پرواز است

                                                                                        امین باباسالاری

شعر "غوغای ده"

اگه می خواین بدونین از نظر امین توی ده چه خبره ادامه ی مطلب رو بخونین.

از جهان سهم من این است

زمین ، قفل ، قفس

حقم این نیست

ولی

سهم من این است دگر.

جای من

سینه ی افلاک خدا بود

نه خاک !

روح من

پر ز نفسهای خدا بود

نه غم !

ولی ای داد که این

دست بیدادگر چرخ و فلک

حبس در کالبد خویشم کرد.

غفلت آدم و حوا و زمین گیری من !!!

                                                                                      امین باباسالاری

این هم شعری با نام  "سبب" از امین باباسالاری

شعر سبب رو از کتاب "به چه میخندی تو ؟" براتون انتخاب کردم

تو ادامه مطلب شعر رو بخونید

"حقیقت پاک"

امین باباسالاری

هزار بار سوختم

هزار بار شکستم

کسی ندید اشک مرا

کسی نبرد نام مرا

کسی نکرد یادی از این کولی سراپا مرگ

کسی ندید خانه به دوشی چو من به روی زمین

کسی نزد در خانه ی مرا یکدم

کسی نزد در خانه ی مرا جز غم

دگر نکرد سرخ ، سیلی

صورت دل من را

درون بغض شبانه که نیست دستی گرم

درون متن ترانه که نیست حرفی خوب

به هر کجا ، همه وقت

همیشه جای تو در عمق لحظه ها خالیست

به یاد تو ام ، ای آشنا به راز من

به سوی تو ام ، ای قبله ی نماز من 

بیا

بیا که دل من بهانه می گیرد

بیا عیادت این دل که بی تو می میرد

تو ای فسونگر بی باک

ای حقیقت پاک

بیا به آسمان دلم در شبی تو مهمانی

بیا که درد دلم را فقط تو می دانی

بیا که دل من بهانه می گیرد

بیا که بی تو دلم

شا عرانه می میرد

بیا که دلم سخت بی کس است و دل تنگ است

بیا که هر چه دل اینجاست پاره ای سنگ است

تو ای فسونگر بی باک

ای حقیقت پاک

برای ظلمت شبهای من

چو شمع ببار

برای من از مهر خود ترانه بیار

کینه ها می میرند

اشکها می خشکند

عقده ها بار سفر می بندند

مه به تاریکی شب میخندد

همه جا شور و شعور

همه یکرنگ ز نور

همه جا مجلس و بزم

همه جا صحبتی از شادی و پیروزی ما

روز می آید و ما می رقصیم

                                                    امین باباسالاری

شعر  "طعمه ی دام هوس"

یه شعر بسیار زیبا از امین

برای خوندن متن کامل شعر به ادامه مطلب

برید